اي آزادي!
چه رنجها برايت كشيده ام و چه رنجها خواهم كشيد
چه زندانها تحمل كرده ام و چه زندانها تحمل خواهم كرد
چه شكنجه ها تحمل كرده ام و چه شكنجه ها تحمل خواهم كرد
اما خود را
به استبداد
نخواهم فروخت.
طي روزهاي اخير، خبري علي رغم اهميت ناچيزش نوعي مشغوليت ذهني در من ايجاد كرده است .
حال و روزگار نيروهاي چپ در اين روزهاي سرد و خشن بر كسي پوشيده نيست. نيروهاي مبارز چپ از سويي اسير زندان استبدادند، و خانواده هاي نگران شان از ديگر سوي آواره خيابان و تشويش. با اينهمه، اگر چه دل و هوش در بند اخباري غير از حال و روز رفقاي در بند نمي رود، پخش خبر اهداي پيراهن "ديه گو مارادونا" ستاره سابق فوتبال جهان به سفارت "جمهوري اسلامي" و آرزوي ديدار با "احمدي نژاد" رئيس حكومت در رژيم اسلامي از سوي مارادونا - كه دل در دوستي با "فيدل كاسترو" و "هوگو چاوز" دارد- بگونه اي تكانم داد. مارادونا ستاره سياست دوستي بوده، اما هرگز سياستمدار نبوده است. درك اين نكته كه نگاه سياسي مارادونا به چشم اندازهاي سياسي همواره از روزنه عينك آقايان"چاوز و كاسترو" صورت مي گيرد، عمق دردي كه داعيه داران جهاني سوسياليسم بدان مبتلايند را نشان مي دهد. يك سال پيش از اين، ماهنامه "نقد نو" آگهي فراخواني را به چاپ مي رساند كه در پي درخواست "هوگو چاوز" براي تدوين چارچوب هاي سوسياليسم قرن بيست و يكم، سوسياليست هاي جهان را به همكاري فرا خوانده بود. آن درخواست يا ادعا، بيش و كم نشان از اين دارد كه آقاي چاوز همچنان خود را موظف به افق هاي فرا ملي در ميدان عمل سوسياليستي خود مي داند. در چنين شرايطي است كه آقاي چاوز و پيش و بيش از او (رفيق!) كاسترو، جان و جهان موطن خويش را در خطر تفرعن ايالات متحده مي افكنند تا بر سنتي سوسياليستي
ادامه .......
